2 lutego celebrujemy Święto Ofiarowania Pańskiego, które nazywane jest również Świętem Matki Boskiej Gromnicznej. Historia święta jest związana z wydarzeniem, które zostało opisane w Starym Testamencie, kiedy to Bóg podczas niewoli egipskiej ocalił pierworodnych synów Izraela. Od tamtego momentu Izraelici musieli ofiarować w świątyni pierworodnego syna, ponieważ należał on do Boga. Dziecię składano 40 dni po narodzinach, aby później wykupić je za 5 sykłow. Święto Ofiarowania Pańskiego celebrujemy (analogicznie) 40 dni po Bożym Narodzeniu. Uroczystość jest obchodzona w celu upamiętnienia dnia, w którym Maryja złożyła Pana Jezusa w Świątyni. Wówczas Matka Boża dokonała również rytuału oczyszczenia. Święto Ofiarowania Pańskiego dotyczy bezpośrednio tajemnicy Narodzenia Pańskiego, wobec tego jest to ostatni dzień śpiewania kolęd.

Każde istotne wydarzenie związane z życiem Chrystusa nadaje liturgii szczególne znaczenie. Ponadto omawiana uroczystość należy do prastarych świąt, gdyż obchodzono ją już w IV wieku, a 200 lat później jej celebrację rozpoczął Kościół Zachodni.

Obecnie święto nazywane jest dniem Matki Boskiej Gromnicznej, ponieważ wierni pragnęli uwydatnić znaczenie Matki Bożej w obchodach święta. Celebracja święta rozpoczyna się procesją ze świecami. Tradycja zapalania świec ma swoje korzenie w słowach wypowiedzianych przez kapłana, podczas Ofiarowania Jezusa. Starzec Symeon rzekł wówczas: „Światłość na oświecenie pogan i na chwałę Izraela”.

Jak mówią podania, już w V wieku znane były pochody procesji z zapalonymi świecami, natomiast 500 lat później, upowszechnił się zwyczaj poświęcania płomienia świecy, który był symbolem Światła Jezusa Chrystusa. Obchody Ofiarowania Pańskiego mają w Polsce charakter maryjny. Dzieje się tak dlatego, że katolicy widzą w Marii uosobienie dobra i ciepła, które zawsze będzie chroniło naród od złego. Światło jest symbolem Chrystusa, natomiast Matka Boża jest niczym gromnica, bez której światło nie miałoby racji bytu. Dawniej, w obliczu zagrożenia np. przed zbliżającą się burzą zapalano gromnicę, albowiem wierzono, że chroni ona od wszelkiego zła. Gromnice otrzymywali również umierający, ponieważ miała uchronić ich przed atakiem złych duchów.

Czas śpiewania kolęd dobiega końca w święto Matki Boskiej Gromnicznej, albowiem kończy się okres związany z przyjściem na świat Jezusa Chrystusa. W ten dzień po raz ostatni w Liturgii Chrystus ukazany jest jako Dziecię.