2 lutego obchodzimy Światowy Dzień Obszarów Wodno-Błotnych. Święto zostało ustanowione w celu uczczenia dnia, w którym podpisano konwencje mówiąca o ochronie obszarów wodno-błotnych. Dokument został zatwierdzony w 1971 roku w irańskiej miejscowości Ramsar. Stworzono postulat dotyczący ochrony mokradeł, pod którym podpisało się 150 krajów. W tym momencie ponad 1500 obszarów bagiennych jest objętych Konwencją Ramsar, z czego 13 znajduje się w Polsce. Państwa, które podpisały dokument mają obowiązek chronić te obiekty przyrodnicze, albowiem na świecie coraz rzadziej można spotkać miejsca, gdzie zwierzęta mogą żyć we własnym środowisku naturalnym. Ochrona tych terenów ma również pomóc w zwiększeniu liczebności ptactwa wodnego, zamieszkującego bagna.

Na całym świecie wyróżnia sie ponad 40 odmian obszarów wodno-błotnych. Działalność człowieka w XX wieku doprowadziła do degradacji ponad połowy wszystkich mokradeł świata. Geolodzy są zdania, że przyszłe pokolenia doprowadzą do całkowitego zniszczenia terenów błotnistych, a dominującą forma terenu będą suche stepy i pustynie. Obecnie stan środowiska naturalnego stale ulega pogorszeniu, powodem tego jest niewłaściwa działalność człowieka. Jednym z problemów są prognozy, mówiące o tym, że w przyszłości może zabraknąć wody słodkiej, a co za tym idzie, przestaną również istnieć mokradła. Ich ochrona zapewnia Polsce różnorodność biologiczną. Rok 2010 został ogłoszony Rokiem Bioróżnorodności.

Obszar wodno-błotny nazywany jest również bagnem i mokradłem. Do najsłynniejszych obszarów bagiennych Polski należą Mokradła Sułowskie (woj. lubuskie) i Bagna Biebrzańskie (woj. podlaskie). Mokradła mają zdolność oczyszczania i absorbowania wody, co sprawia, że przeciwdziałają powodziom. Bagna zapobiegają również pożarom dzięki czemu tworzą jeden z najcenniejszych ekosystemów. Ich zasoby węgla organicznego są porównywalne do bogactw, które dają nam lasy, przez co odgrywają istotną rolę w optymalizacji klimatu Ziemi. Degradacja obszarów bagnistych ma niekorzystny wpływ na gospodarkę wodną, oraz może spowodować zagrożenie życia m.in. powodzie, susze, a nawet pożary.

Do terenów podmokłych, objętych ochroną zaliczamy również lasy lęgowe, doliny rzeczne oraz jeziora wraz z ich obrzeżami. W „Polskiej Czerwonej Księdze” zawarte są 132 kręgowce, z czego ponad połowa, związana jest z wymienionymi wcześniej ekosystemami.

Obszary wodno-błotne postrzegane są przez dużą część społeczeństwa jako nieużytki, jako że uprawa czegokolwiek na bagnach jest niemożliwa. Jednakże od wieków ludzie korzystali z dobrodziejstw, jakie dają im mokradła. Przykładem jest tutaj chociażby pozyskiwanie paszy z trawy koszonej na bagnach. Obecnie mało który rolnik karmi zwierzęta samodzielnie robioną paszą, w wyniku czego trawa zarasta torfowiska, a obszary uzależnione od regularnego koszenia traw zanikają. Doliny rzeczne i wilgotne łąki od zawsze były idealnym miejscem dla różnogatunkowego ptactwa, jednakże obecnie, kiedy tereny podmokłe wysychają – giną również zwierzęta, które na bagnach znajdowały pożywienie.