Nikt inny też, nie potrafił Cię rozbawić do łez, tak szybko jak On. Nigdy byś nie pomyślała, że taki był z Niego urwis. Pewnie miałaś to po Nim.

Styczeń zawsze jest dla Wnuków miesiącem wyjątkowym. W końcu to wtedy babcia i dziadek mają swoje wielkie Święto. A przecież lubimy im sprawiać radość, prawda?

Teraz, gdy dziadziuś nie weźmie nas już na kolana, a babcia nie zabierze na wakacje, My powinniśmy im się odwdzięczyć. Mamy wobec nich wielki dług, którego spłacić nigdy nie zdołamy, ale możemy przynajmniej spróbować sprawić im odrobinę przyjemności..

Szczęśliwe dzieciństwo, radość i poczucie bezpieczeństwa, które zapewniali nam pod nieobecność rodziców jest czymś najcenniejszym. Obok rodziców i naszych partnerów, to oni zajmują najwięcej miejsca w naszych sercach…
21 i 22 stycznia – to Dzień Babci i Dziadka

Kochane Wnuki i Wnuczki, pamiętajcie o tym ważnym dniu. Jeśli nie możecie odwiedzić swoich dziadków, wyślijcie kartkę, albo przynajmniej zadzwońcie. Znajdźcie pięć minut w swoim zabieganym życiu i sprawcie radość bliskim Wam ludziom. Zróbcie to teraz, żeby się za chwilę nie okazało, że jest już za późno…

W Polsce co godzinę dwanaście osób dowiaduje się, że ma raka, a dziewięć z nich nie przeżyje walki z nowotworem. Szanse na wygraną w tej nierównej walce mają osoby, u których choroba zostanie wcześnie zdiagnozowana. Niestety często bywa tak, że jest już za późno, aby leczenie przyniosło spodziewany rezultat. Faktem jest, że Polacy zbyt późno zgłaszają się do lekarzy, ponieważ bagatelizują sygnały, które wysyła im organizm. Dzień Walki z Rakiem został ustanowiony, aby zwrócić uwagę na profilaktyczne działania, które mogą zmniejszyć ryzyko zachorowań.

W 2000 roku zorganizowano Światowy Szczyt Walki z Rakiem, na którym ustanowiono Międzynarodowy Dzień Walki z Rakiem. Zebranie odbyło się w Paryżu, a kraje, które brały w nim udział podpisały Kartę Paryską. Zobowiązały się tym samym do stworzenia planu zawierającego niezbędne informacje dotyczące badań, zapobiegania oraz sposobów leczenia nowotworu. Każdego roku 4 lutego obchodzony jest w Polsce Dzień Walki z Rakiem podczas którego organizowane są liczne kampanie promujące m.in. zdrowy tryb życia. W obecnym świecie rak jest chorobą o charakterze ogólnoświatowym.

Statystyki dotyczące choroby, prowadzone przez międzynarodową organizację zdrowia są alarmujące. Wynika z nich, że ponad 11 milionów osób rocznie dowiaduje się, że ma raka. Przerażające są prognozy lekarzy, ponieważ przewidują oni, że liczba ta w ciągu najbliższych 20 lat wzrośnie dwukrotnie. W Polsce każdego roku 85 tysięcy chorych na raka umiera. Polska Unia Onkologii informuje, że zaledwie 1/3 dorosłych wygrywa walkę z nowotworem. Sytuacja ta znacznie lepiej wygląda u dzieci chorych na raka, albowiem aż 75% z nich zostaje całkowicie wyleczonych. Jest to w dalszym ciągu za mało, ponieważ Polska zajmuje 22. miejsce w Europie, biorąc pod uwagę efektywność w leczeniu nowotworów. Wśród Polaków najczęściej odnotowuje się zachorowania na raka piersi, jelita grubego, płuc i szyjki macicy. Niestety zazwyczaj choroba znajduje się w zaawansowanym stadium, wobec tego szanse na wyleczenie są znikome. Duża cześć społeczeństwa nie posiada wystarczającej wiedzy dotyczącej leczenia i wykrywania nowotworów, dlatego też ustanowienie Międzynarodowego Dnia Walki z Rakiem jest bardzo dobrą koncepcją, która pomoże w edukowaniu Polaków.

Niewiedza lepsza niż strach

Wiele nieświadomych osób czuje przerażenie słysząc diagnozę lekarza która jednoznacznie wskazuje na to, że nowotwór zaatakował organizm. Traktują chorobę niczym wyrok śmierci. Źródłem strachu jest najczęściej niewiedza na temat choroby. Ludzie wolą nie wiedzieć, że maja raka, aniżeli zmierzyć się z chorobą i walczyć z nią. Większość nowotworów jest uleczalna, pod warunkiem, że zostaną odpowiednio wcześnie wykryte. Niestety choroby nowotworowe nadal są w Polsce tematem tabu. Część Polaków uważa chorobę jako swoją słabość, dlatego też lęk związany z rozpoznaniem choroby bierze przewagę nad zdrowym rozsądkiem. Ludziom wydaje się, że skoro nie widać objawów to nie ma potrzeby zgłaszać się do lekarza.

Służba zdrowia działa obecnie w taki sposób, że Polacy nie mają zaufania do lekarzy. Utarło się przekonanie, że prędzej choroba „jakoś przejdzie”, aniżeli zostanie zdiagnozowana i wyleczona przez lekarza.Również stosunek doktorów do pacjentów sprawia, że ludzie odczuwają niechęć do badań profilaktycznych.

Rozpoznanie symptomów

Rozpoznanie symptomów raka we wczesnym stadium ułatwia badania profilaktyczne. Osoby, które są narażone (np. genetycznie) na chorobę nowotworową powinny być bardziej wyczulone na jej objawy oraz w miarę możliwości starać się samemu obserwować zmiany zachodzące w organizmie m.in. :

• powiększenie węzłów chłonnych
• napady padaczki
• nudności
• anemia
• powiększenie obwodu brzucha
• ból w klatce piersiowej
• uciążliwy kaszel i duszności
• zaburzenia krzepnięcia krwi
• osłabienie
• utrata apetytu
• nagły spadek masy ciała
• u mężczyzn – obrzęk jąder
• u kobiet – guzek piersi, wyciek płynu z sutka, długotrwałe upławy oraz krwawienie

Jeśli zauważymy u siebie którykolwiek z symptomów należy udać się do lekarza. Oczywiście podane objawy nie muszą oznaczać choroby nowotworowej, aczkolwiek należy pamiętać, że wczesne wykrycie raka pomaga w leczeniu.

Międzynarodowy Dzień Walki z Rakiem powinien uświadomić wszystkim, że w walce z rakiem nie musimy być skazani na przegraną. Wystarczy prowadzić zdrowy tryb życia i wykonywać profilaktyczne badania. Im więcej będziemy wiedzieć o tej chorobie, tym łatwiej będzie ją pokonać.

4 lutego każdy będzie miał szansę na bezpłatną konsultacje z lekarzem. Organizowane są również wykłady, które mają na celu poszerzenie świadomości Polaków dotyczącej chorób nowotworowych. Ważne jest również, aby o badaniach i obserwacji symptomów choroby, pamiętać nie tylko przez jeden dzień, ale przez cały rok.

Każde istotne wydarzenie związane z życiem Chrystusa nadaje liturgii szczególne znaczenie. Ponadto omawiana uroczystość należy do prastarych świąt, gdyż obchodzono ją już w IV wieku, a 200 lat później jej celebrację rozpoczął Kościół Zachodni.

Obecnie święto nazywane jest dniem Matki Boskiej Gromnicznej, ponieważ wierni pragnęli uwydatnić znaczenie Matki Bożej w obchodach święta. Celebracja święta rozpoczyna się procesją ze świecami. Tradycja zapalania świec ma swoje korzenie w słowach wypowiedzianych przez kapłana, podczas Ofiarowania Jezusa. Starzec Symeon rzekł wówczas: „Światłość na oświecenie pogan i na chwałę Izraela”.

Jak mówią podania, już w V wieku znane były pochody procesji z zapalonymi świecami, natomiast 500 lat później, upowszechnił się zwyczaj poświęcania płomienia świecy, który był symbolem Światła Jezusa Chrystusa. Obchody Ofiarowania Pańskiego mają w Polsce charakter maryjny. Dzieje się tak dlatego, że katolicy widzą w Marii uosobienie dobra i ciepła, które zawsze będzie chroniło naród od złego. Światło jest symbolem Chrystusa, natomiast Matka Boża jest niczym gromnica, bez której światło nie miałoby racji bytu. Dawniej, w obliczu zagrożenia np. przed zbliżającą się burzą zapalano gromnicę, albowiem wierzono, że chroni ona od wszelkiego zła. Gromnice otrzymywali również umierający, ponieważ miała uchronić ich przed atakiem złych duchów.

Czas śpiewania kolęd dobiega końca w święto Matki Boskiej Gromnicznej, albowiem kończy się okres związany z przyjściem na świat Jezusa Chrystusa. W ten dzień po raz ostatni w Liturgii Chrystus ukazany jest jako Dziecię.

Na całym świecie wyróżnia sie ponad 40 odmian obszarów wodno-błotnych. Działalność człowieka w XX wieku doprowadziła do degradacji ponad połowy wszystkich mokradeł świata. Geolodzy są zdania, że przyszłe pokolenia doprowadzą do całkowitego zniszczenia terenów błotnistych, a dominującą forma terenu będą suche stepy i pustynie. Obecnie stan środowiska naturalnego stale ulega pogorszeniu, powodem tego jest niewłaściwa działalność człowieka. Jednym z problemów są prognozy, mówiące o tym, że w przyszłości może zabraknąć wody słodkiej, a co za tym idzie, przestaną również istnieć mokradła. Ich ochrona zapewnia Polsce różnorodność biologiczną. Rok 2010 został ogłoszony Rokiem Bioróżnorodności.

Obszar wodno-błotny nazywany jest również bagnem i mokradłem. Do najsłynniejszych obszarów bagiennych Polski należą Mokradła Sułowskie (woj. lubuskie) i Bagna Biebrzańskie (woj. podlaskie). Mokradła mają zdolność oczyszczania i absorbowania wody, co sprawia, że przeciwdziałają powodziom. Bagna zapobiegają również pożarom dzięki czemu tworzą jeden z najcenniejszych ekosystemów. Ich zasoby węgla organicznego są porównywalne do bogactw, które dają nam lasy, przez co odgrywają istotną rolę w optymalizacji klimatu Ziemi. Degradacja obszarów bagnistych ma niekorzystny wpływ na gospodarkę wodną, oraz może spowodować zagrożenie życia m.in. powodzie, susze, a nawet pożary.

Do terenów podmokłych, objętych ochroną zaliczamy również lasy lęgowe, doliny rzeczne oraz jeziora wraz z ich obrzeżami. W „Polskiej Czerwonej Księdze” zawarte są 132 kręgowce, z czego ponad połowa, związana jest z wymienionymi wcześniej ekosystemami.

Obszary wodno-błotne postrzegane są przez dużą część społeczeństwa jako nieużytki, jako że uprawa czegokolwiek na bagnach jest niemożliwa. Jednakże od wieków ludzie korzystali z dobrodziejstw, jakie dają im mokradła. Przykładem jest tutaj chociażby pozyskiwanie paszy z trawy koszonej na bagnach. Obecnie mało który rolnik karmi zwierzęta samodzielnie robioną paszą, w wyniku czego trawa zarasta torfowiska, a obszary uzależnione od regularnego koszenia traw zanikają. Doliny rzeczne i wilgotne łąki od zawsze były idealnym miejscem dla różnogatunkowego ptactwa, jednakże obecnie, kiedy tereny podmokłe wysychają – giną również zwierzęta, które na bagnach znajdowały pożywienie.

Duchowni zgodnie twierdzą, że to w Bogu należy mieć pewność życia i ze to On przywraca kolory szarej egzystencji. Człowiek jest bezsilny wobec oblicza śmierci, dlatego też aby poradzić sobie z grzechem i bólem, którego doświadcza na co dzień powinien złożyć swą ufność Bogu. Popielec jest symbolem całkowitego oddania się Bogu.

Środa Popielcowa dla wierzących jest momentem zadumy i modlitwy, aczkolwiek nie w każdym kraju ten zwyczaj celebrowany jest w taki sam sposób. Pogrzeb sardynki może wydawać się nietypowym sposobem na rozpoczęcie Wielkiego Postu, jednakże tak właśnie świetują Hiszpanie. Jest to świecki zwyczaj. Jego kultywowanie jest związane z okresem Wielkiego Postu, a dokładniej ze starym zakazem jedzenia mięsa przez cały czas jego trwania. Jedzono wówczas ogromne ilości ryb. Hiszpanom było ich żal, albowiem przez sześć tygodni postu stanowiły substytut mięsa, dlatego też wpadli na pomysł aby uczcić ich śmierć i zorganizować pogrzeb. Tradycja kultywowana jest we wszystkich regionach Hiszpanii. Ze szmat i papieru Hiszpanie robią ogromną sardynkę, którą później w pozorowanym kondukcie żałobnym obwozi się po całym mieście. Kobiety uczestniczące w pogrzebie głośno zawodzą i lamentują nad jej losem. Na koniec obchodów sztuczna sardynka zostaje podpalona. Dopiero po tym obrządku następuje czas zadumy i refleksji.

Podobna uroczystosc organizowana jest w Peru. Tam z kolei wierni obchodzą pogrzeb skrzypiec. Ma to symbolizować zakończenie radosnego i tanecznego karnawału, albowiem nadchodzi czas wyciszenia i zadumy – Wielki Post.

W Boliwii natomiast obchody Popielca związane są z prastarym, indiańskim zwyczajem, ponieważ większość jej mieszkańców to Indianie. W górskim miasteczku Oruro, górnicy kopalni odkrywkowej czcili bożka Tiw (obecnie Tio), którego uważali za stwórcę i opiekuna. Misjonarze, którzy przybyli z Hiszpanii nie mogli wykorzenić w mieszkańcach wiary w bóstwo, w związku z tym próbowali utożsamiać bożka z diabłem. Współcześnie ludność miasteczka wierzy, że Tio jest dobrym diabłem, który pragnie odkupienia win, wobec tego służy Matce Bożej ze Sztolni – patronce miasteczka Oruro. Co roku w mieście odbywa się wielki karnawał, który gromadzi ponad 400 tysięcy ludzi z całego świata. Zakończeniem karnawału jest Popielec, podczas którego Boliwijczycy, oprócz tradycyjnego posypywania głów popiołem, wychodzą z domów i polewają ulice alkoholem. Podczas rytuału proszą Boga oraz bożka Tio o lepszy los.

Dawniej w Polsce Środa Popielcowa i jej obchody skierowane były do wiernych, którzy publicznie pokutowali. Odziani byli wówczas w szaty pokutne, a kapłan posypywał ich głowy popiołem. Dopiero w X wieku ugruntował się zwyczaj prószenia popiołem głów wszystkich wiernych. Natomiast od XII wieku popiół wytwarzany jest z ubiegłorocznych palm, święconych podczas Niedzieli Palmowej.

Jak mówią legendy, początkowo w Tłusty czwartek zajadano słoninę, mięso i boczek, które później popijano sporą ilością alkoholu. Stąd zapewne wzięła się nazwa święta. Szlachta organizowała biesiady, na których suto zastawione stoły uginały się od jadła i alkoholi. Ludność chciała zrekompensować sobie czekający ich sześciotygodniowy okres postu, podczas którego zabronione było urządzanie hucznych zabaw.

Obecnie Tłusty czwartek w Polsce jest dniem obżerania się faworkami i pączkami. Istnieje przesąd, który mówi, że jeżeli nie zje się pączka w Tłusty czwartek – nie będzie mu się wiodło cały rok.

Zgodnie z tradycją w Tłusty czwartek należy zapomnieć o liczeniu kalorii, albowiem wszędzie unosi się kusząca woń pączków i lukru, której nie sposób odmówić. Jak mówią statystyki, w ten dzień na 1 Polaka przypada 2,5 zjedzonego pączka, co daje około 700 kcal, ponieważ średniej wielkości pączek zawiera 270 kcal.

Pączek jednak nie jest polskim wyrobem cukierniczym. Niektóre źródła twierdzą, że pączek narodził się w krajach arabskich, inne zaś wskazują na to, że jego historia jest związana z kuchnią starożytnego Rzymu. W Rzymie ostatnie dni karnawału były czasem szalonych zabaw i objadania się. Wszyscy zajadali wówczas tłuste potrawy, wśród których królowały pączki.

Pierwsze polskie pączki znacznie różniły się od obecnych, zarówno wyglądem jak i smakiem, albowiem były robione z ciasta chlebowego i smażono je na smalcu, ponadto ich nadzienie stanowiła tłusta słonina.

XVI wiek przyniósł wiele zmian w tradycji Tłustego czwartku. Powoli stawał się dniem, w którym zaczęto konsumować słodkości. Na stołach w miejsce mięs, pojawiły się słodkie faworki, bliny, ciasta i racuchy. Nie zmieniło to jednak faktu, że wielkie obżarstwo było początkiem tygodnia kończącego karnawał.

Legenda głosi, że w XVII wieku w mieście rządził bezwzględny władca o nazwisku Comber. Nie darzył sympatią ogrodników i przekupek, dlatego też nakładał na nich wysokie grzywny. Umarł w czwartek, poprzedzający Środę Popielcową, a w mieście zapanowała wszechobecna radość. Przekupki upiekły słodkie bułeczki i zwołały grajków. Huczna zabawa trwała do białego rana. Od tamtego momentu w obchody Tłustego czwartku krakowskie przekupy urządzały plenerową ucztę, zwaną combrem. W późniejszych latach na rynek przynoszono szmacianą kukłę, która przedstawiała złego rajcę. Zabawa polegała na rozszarpywaniu kukły. Niestety zwyczaj ten nie przetrwał do dziś, ponieważ w 1846 roku władze austriackie zabroniły tego obrządku, dopatrując się w kukle symbolu ówczesnych rządzących.

Obecne pączki są wytworem Marianny Krapf – Polki mieszkającej we Wiedniu. Kobieta usmażyła pączki i rozdała je żołnierzom walczącym w obronie Wiednia. Bułeczki na jej cześć zostały nazwane „Krapfen”.

Przepis na pączki

Składniki:

• 60 dag mąki,
• 15 dag cukru,
• 5 dag masła.
• 6 jajek
• 1/4 l mleka.
• 5 dag drożdży,
• 1 olejek rumowy,
• 20 dag powideł śliwkowych.
• 10 dag cukru pudru.
• 50 dag smalcu do smażenia

Sposób przygotowania:

Z 1/3 ilości mąki oraz z drożdży i mleka sporządzić rozczyn. Gdy podrośnie, dodać jaja, cukier, olejek, resztę mąki, stopione masło i dobrze wyrobić ciasto. Gdy podrośnie, wałkować je na grubość 3 cm na wysypanej mąką stolnicy, wycinać szklanką lub foremką krążki, nakładać powidła (pół łyżeczki do czarnej kawy), zawijać brzegi, formować kulki i układać na serwetce wysypanej mąką. Gdy podrosną, smażyć w gorącym smalcu. Po usmażeniu posypać cukrem pudrem.

Przepis na faworki (chrust)

Składniki:

• 35 dag mąki
• łyżka masła
• 3 żółtka
• jajko
• 7 łyżek śmietany
• łyżka spirytusu
• łyżka octu
• smalec lub olej
• cukier puder

Sposób przygotowania:

Z mąki, masła, jajek, śmietany i spirytusu zagnieść miękkie, gładkie ciasto. Octu dodaje się, żeby ciasto nie chłonęło zanadto tłuszczu podczas smażenia. Rozwałkować je i pokroić na długie prostokąty. Każdy z nich symetrycznie przekroić wzdłuż pośrodku. Jeden koniec przełożyć przez powstałą dziurkę. Podgrzać tłuszcz, tylko do temperatury, która pozwoli na zezłocenie się faworków, a nie przypalenie. Wrzucać porcjami na powierzchnię oleju. Odsączyć na bibule, jak wystygną posypać cukrem pudrem.

Ustanowienie obchodów zainicjowała Komisja Europejska, która chciała zwrócić uwagę na to, jak ważne jest bezpieczeństwo Internetu w przypadkach, kiedy korzystają z niego dzieci. Organizatorzy zajmują się jego promowaniem poprzez liczne happeningi, konkursy oraz spotkania z młodzieżą. Do akcji przyłączają się szkoły, organizacje pozarządowe jak również osoby prywatne. Istotny jest fakt, że święto obchodzone jest na całym świecie w ponad 60 krajach. Dzień obchodzony jest w ramach programu „Safer Internet”.

Dzień Bezpiecznego Internetu obchodzony jest w Polsce od 2005 roku, a jego organizacją zajmuje się Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa (NASK) oraz Fundacja Dzieci Niczyje (FDN). To oni starają się zapewnić najmłodszym użytkownikom bezpieczeństwo online. W 2010 roku święto obchodzone było 9 lutego. Również w ten dzień ruszyła medialna kampania, ostrzegająca ludzi surfujących po sieci, przed podawaniem swoich danych. Akcja przebiegała pod hasłem „Think B4 U post!”, czyli „Pomyśl zanim wyślesz”. Międzynarodowa organizacja INSAFE zajmuje się realizacją projektu, mającego na celu poszerzenie świadomości młodzieży w zakresie bezpiecznego „buszowania w sieci”. Obecnie przygotowuje serie quizów i testów sprawdzających wiedzę związaną z internetem oraz ogólną znajomością historii i kultury europejskiej.

Safer Internet

Celem programu jest promowanie wśród dzieci i młodzieży bezpiecznego korzystania zarówno z Internetu jak i z nowoczesnych technologii. Zadaniem programu jest również walka ze spamem i nielegalnymi treściami, które coraz częściej pojawiają się w Internecie. W 2005 roku akcja objęła również problematykę związaną z różnymi formami komunikacji online. Najważniejszą kwestią jest walka z cyberprzemocą.

Około 40 miesięcy trwało masowe mordowanie Żydów, które rozpoczęli żołnierze III Rzeszy w połowie 1941 roku. Podczas „Akcji T4″ Niemcy dokonali zagłady osób chorych psychicznie, albowiem (jak twierdzili) osoby niezdrowe nie były godne życia. W ciągu zaledwie jednego roku zgładzono 70 tysięcy osób niepełnosprawnych i chorych psychicznie. Ofiarami Niemców byli również pracownicy szpitali psychiatrycznych, w których dokonywali masowego mordu.

Szacuje się, że podczas Holocaustu pozbawiono życia około 6 mln Żydów. Dokładna liczba nie jest znana, ponieważ oprawcom bardzo zależało na pozbyciu się jakichkolwiek dowodów, wynikiem czego było regularne niszczenie archiwów. Przerażający jest fakt, że dzieci stanowią 1/3 wszystkich zgładzonych istnień. Ponad połowa wszystkich ofiar Holocaustu została zamordowana w Polsce. Celem Hitlera była szybka zagłada całego narodu. W tym celu tworzono obozy zagłady, do których przywożono m.in. Żydów, Polaków, Cyganów. Więźniowie obozów zagłady byli głodzeni i poniżani, aby później zginąć w komorze gazowej. Hitler planował „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”, dążył tym samym do tego, aby całkowicie zlikwidować naród żydowski.

Stosunek nazistów do Żydów

W 1933 roku do władzy doszła nazistowska partia, na czele której stał Adolf Hitler. Niemcy zaczęli realizować plan Hitlera, który początkowo dążył do zgromadzenia ludności żydowskiej w jednym miejscu, aby później pozbawić ich człowieczeństwa. Żołnierze III Rzeszy pomagali nawet Żydom wyemigrować z Niemiec. Ustawy norymberskie zezwalały prawnie na piętnowanie Żydów, albowiem w jednej z nich była mowa m.in. o ochronie czystości krwi obywateli III Rzeszy. Ustawy dawały również prawo na pozbawianie Żydów obywatelstwa niemieckiego. Władze prowadziły propagandę, w której oskarżano ludność żydowską o wykorzystywanie, oraz znieprawienie narodów, wśród których żyją. Wobec Żydów wysnuwano fałszywe oskarżenia, o spisek jaki szykują (werbując przy tym inne państwa)  przeciwko III Rzeszy i jej nazistowskiej polityki.

Antysemickie zachowania rozprzestrzeniały się w całych Niemczech. Naziści z łatwością manipulowali narodem, manifestując przeciwko „hańbieniu rasy”. Zabroniono Niemkom wiązania się z Żydami, a te, które łamały prawo, były wysyłane do obozów koncentracyjnych. Rozpowszechniano również niedorzeczną teorię, która mówiła o tym, że nasienie Żyda zawiera białka, które nieodwracalnie „zarażają” organizm niemieckich kobiet. Twórca tej teorii był Julius Streicher, który przyczynił się również do mordowania ludności żydowskiej podczas Kryształowej nocy. Zamordowano wówczas około 200 Żydów, około 30 tys zesłano do obozów koncentracyjnych. Niemcy zrabowali oraz zdemolowali sklepy i domy towarowe, które były własnością ludności żydowskiej.

Naziści traktowali Żydów jako podludzi, wg nich ludność żydowska była mieszanką różnych ras, którą należy zlikwidować, albowiem są oni niebezpieczni genetycznie. Propaganda głoszona przez Niemców rozszerzała się, posiadali oni bowiem szereg sfałszowanych dowodów na to, że Żydzi są groźnym narodem. Doszło do tego, że inne kraje zaczęły również postrzegać Żydów jako niebezpieczną rasę, a niektóre z kolei stawały się zupełnie obojętne na ich los.

W trakcie II Wojny Światowej, w krajach zajmowanych przez III Rzesze obowiązywała antysemicka polityka. Każdy Żyd musiał nosić na ramieniu wyszytą gwiazdę Dawida, aby można było ich rozpoznać. Wszystkie działania zmierzały do oddzielenia ludności żydowskiej od reszty społeczeństwa, w tym celu Niemcy tworzyli specjalnie oddzielone strefy tzw. getta, które często otoczone były grubym murem. Sankcją dla Polaków, za jakąkolwiek pomoc ludności żydowskiej była kara śmierci. Mieszkańcom getta często nie dostarczano pożywienia, nie mieli również opieki lekarskiej, przez co duża ich część umierała w gettach w wyniku chorób lub z powodu niedożywienia.

Masowy mord Żydów

Na początku naziści chcieli przesiedlić Żydów na inny kontynent, jednakże w okresie II Wojny Światowej stało się to niewykonalne. Niemcy zdecydowali jak „ostatecznie rozwiążą kwestię żydowską” i podjęli decyzje o masowej zagładzie całego narodu żydowskiego w Europie. Eksterminacje rozpoczęto w Związku Radzieckim przed zapadnięciem ostatecznej decyzji dotyczącej likwidacji Żydów. Żołnierze SS zaganiali ludność żydowską do specjalnie przygotowywanych miejsc, gdzie dokonywali brutalnego mordu, poprzez strzelanie do bezbronnych ludzi z karabinów maszynowych. Zgładzono wówczas ponad pół miliona Cyganów i Żydów. Wśród ofiar znaleźli się również członkowie partii komunistycznych. Kolejnym miejscem (zaraz po obozach koncentracyjnych) masowej zagłady jest wąwóz Babi Jar, gdzie dokonano eksterminacji ponad 100 tysięcy Żydów.

Naziści nie byli usatysfakcjonowani taką metodą zagłady ludności żydowskiej, albowiem zajmowała ona dużo czasu i pociągała za sobą spore wydatki (amunicja). Ich kolejnym sposobem na „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej” było umieszczanie ofiar w samochodach, które wydzielały tlenek węgla, dusząc tym samym wszystkich znajdujących się w ładowni pojazdu. W niektórych obozach używano gazu o nazwie „cyklon B”, który niegdyś stosowany był jako środek owadobójczy.

Kolejnym krokiem Hitlera było utworzenie obozów koncentracyjnych.

Belzec – w okolicach Bełżca

Treblinka – koło wsi Poniatowo

Sobibor – niedaleko wsi Sobibór

Kulmhof – niedaleko Chełmna nad Nerem

Auschwitz II (Birkenau) – w Brzezince niedaleko Oświęcimia

Majdanek – przedmieścia Lublina

Każdy z tych obozów znajdował się na terenie Polski, albowiem tutaj przebywało najwięcej ludności żydowskiej. Ich umiejscowienie było dokładnie zaplanowane. Wszystkie znajdowały się blisko stacji kolejowych, aby transport Żydów z pociągu do obozu odbywał sie szybko i sprawnie. Strażnikami w obozach byli niemieccy żołnierze SS, zdarzało się również, że pomagały im ukraińskie oddziały Waffen SS.

Mordowano wszystkich Żydów oraz osoby, które były do nich podobne, bez względu na wiek czy płeć. Wyłapywano Hebrajczyków z całej Europy, których później przewożono pociągiem do obozów zagłady. Kiedy wysiadali z pociągów, na rampie czekali na nich naziści, którzy zabierali im wszystkie kosztowności. Później transport Żydów trafiał do obozów, gdzie czekały na nich komory gazowe. Ciała martwych ofiar były palone.

Skutkiem makabrycznej zbrodni Niemców było unicestwienie 6 milionów Żydów, czyli 90% ich populacji zamieszkującej Europę Środkową. Ci którzy przeżyli często nie mogli odnaleźć się w powojennej rzeczywistości. Ich traumatyczne wspomnienia tej niewyobrażalnej zbrodni, uniemożliwiały im godną egzystencję.

Władza III Rzeszy nakazała wszystkim podległym jej państwom, aby przystąpiły do współpracy w eksterminacji Żydów. Państwami, które aktywnie współpracowały z nazistami, były Francja i Słowacja. Wiosną 1942 roku kraje te zaczęły wysyłać pierwsze transporty Żydów do Auschwitz. Niemcy najczęściej rozdzielali dzieci i ich rodziców, 90% matek i ojców mordowano już w pierwszy dzień, po przyjeździe do obozu. W wyniku nowych „źródeł” transportów z Żydami, naziści potrzebowali sposobu na szybsze unicestwienie tego narodu. W tym celu zbudowali w Auschwitz komorę gazową, która zdołała zgładzić za jednym razem 800 ciał. Zwłoki później palono na stosach. Częściowej współpracy podjęły się również Bułgaria, Węgry i Rumunia. Władze Bułgarii wydały 11 tysięcy Żydów z okupowanych przez nią terenów, jednakże nie zgodziły się na wysłanie transportu z Żydami, którzy poosiadają bułgarskie obywatelstwo. Deportacji sprzeciwiły się jedynie Dania i Włochy w skutek czego 95% duńskich Żydów przeżyło II Wojnę Światową.

Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holocaustu został ustanowiony po to, aby nikt nigdy nie zapomniał o makabrycznej zbrodni, jakiej nazistowskie Niemcy dopuściły się na Żydach. Dzień upamiętniający ten kilkuletni proces zagłady, powinien uzmysłowić wszystkim ile cierpienia i niewyobrażalnych tortur doświadczały wszystkie ofiary. Należy pamiętać również o tym, że pomimo tego, iż obozy powstawały na polskim terenie, nie były tworzone przez Polaków. Oprawcami byli głównie Niemcy, którzy pod przywództwem Hitlera dokonali masowego mordu na Żydach, Polakach, Romach – czyli na narodach, które uważali za niegodne życia.

Polska jest krajem przyjaznym innym religiom. Muzułmanie mogą bez przeszkód wyznawać islam. Kościół katolicki stara się nawiązywać dialog z muzułmanami, czego wynikiem jest utworzenie w 1997 roku Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów. Święto obchodzone jest jedynie w Polsce, a na główne obchody w Warszawie zapraszani są m.in. politycy państw islamskich. Kościół katolicki oficjalnie obchodzi Dzień Islamu od 2001 roku, kiedy to podczas Konferencji Episkopatu Polski ustanowiono „dzień modlitw poświęcony islamowi”.

W 2010 roku odbyły się 10. obchody Dnia Islamu. Święto obchodzone było pod hasłem „Chrześcijanie i muzułmanie – zjednoczeni w przezwyciężaniu ubóstwa”. Muzułmanie i katolicy w Polsce dokładają wszelkich starań, aby pomóc ubogim dzieciom oraz innym ofiarom konfliktu w Ziemi Świętej. Dzięki siostrom elżbietankom pomoc otrzymują sierocińce w Betlejem i Jerozolimie.

Polskę zamieszkuje około 5 tysięcy wyznawców islamu, którzy posiadają tatarskie pochodzenie. Około 25 tysięcy wszystkich muzułmanów obecnie zamieszkuje Polskę. Na tą społeczność składają się muzułmanie z polskim obywatelstwem, uchodźcy, biznesmeni, studenci oraz Polacy, którzy przyjęli religię Mahometa. Przez długie lata największą grupę muzułmanów w Polsce stanowili Tatarzy, obecnie ich największe grupy zamieszkują województwo podlaskie. Szacuje się, że Białystok zamieszkuje około 1200 Tatarów.

Muzułmański Związek Religijny w RP, który skupia polskich Tatarów oraz Liga Muzułmańska to dwie polskie organizacje, które zrzeszają sunnickich wyznawców islamu. Jednakże jedyną taką, która skupia wyznawców islamu w Polsce, wedle ustawy z 1936 roku jest Muzułmański Związek Religijny.

Islam

Islam stanowi jedną z największych monoteistycznych religii świata. Szacuję się, że na całym świecie istnieje około 900 mln wyznawców islamu, co daje tej religii drugie miejsce (zaraz po chrześcijaństwie) pod względem liczby wyznawców. Założyciel – prorok Mahomet, był wysłannikiem Allaha, jedynego boga. Po śmierci Muhammada, w 633 roku spisano Koran, który jest nierozłącznym elementem religii muzułmanów. Ideologia islamu jest oparta na Judaizmie oraz podstawach religii Starożytnego wschodu.

Koran jest głównym źródłem zasad religii muzułmańskiej, która w przeciwieństwie do religii chrześcijańskiej nie zawiera dogmatów, ani tajemnic wiary. Początkowo jedynymi wyznawcami islamu byli Arabowie, z czasem jednak religia zaczęła się rozprzestrzeniać, powoli obejmując ludność Persji i Turcji, poprzez Hiszpanie i Indie, aż dotarła do Chin.

Ideologia islamu

Wiara w jednego boga Allaha oraz zaufanie do Koranu stanowią podstawę Islamu. Muzułmanie wierzą, że człowiek stworzony został przez Allaha, wiec powinien mu służyć. Bóg daje im wolną wolę i to od wiernych zależy to, jakie będą prowadzić życie i czy po śmierci zasłużą na chwałę, czy na potępienie. Według nich każdy człowiek, wraz z chwilą narodzin staje się wyznawcą islamu, aczkolwiek przyjmując chrzest, przestajemy nimi być, ponieważ wybieramy inną wiarę – chrześcijaństwo. Oprócz tego każdy muzułmanin musi żyć zgodnie z zasadami Koranu oraz kultywować tradycję islamu.

Każdy muzułmanin zobowiązany jest do:

1. Wyznania wiary (szahada) – „Oświadczam, że nie ma boga prócz Allaha, a Muhammad jest Jego prorokiem”.
2. Modlitwy (salat) – należy ją odprawiać z twarzą zwrócona w stronę Mekki, pięć razy w ciągu dnia.
3. Jałmużna (zakat) - obowiązkiem każdego muzułmanina jest oddawanie biednym części (2,5%) swego majątku.
4. Post (saum) - podczas trwania dziewiątego miesiąca w roku, który nosi nazwę ramadan, wyznawcy islamu powinni powstrzymać się od spożywania posiłków oraz wszelkich napojów w okresie od świtu do zmierzchu. Post ten nie dotyczy dzieci, kobiet w ciąży oraz ludzi ciężko chorych.
5. Pielgrzymka do Mekki (hadżdż) – każdy muzułmanin, którego stan materialny pozwala na udział w pielgrzymce,  powinien przynajmniej raz w życiu odbyć taką podróż.

Podczas Soboru Watykańskiego II w 1963 roku zaproponowano ustanowienie Światowego Dnia Środków Społecznego Przekazu. Pierwsze obchody święta odbyły się 7 maja 1967 roku, a celebracje dnia zarządził papież Paweł VI. Tydzień wcześniej papież odczytał orędzie, którego tematem był Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Od tamtego momentu, zawsze przed celebracją Święta, w pierwszej kolejności ogłaszane było hasło, a kilka dni później papież odczytywał orędzie. Kiedy święto obchodzone było po raz 20., przyjęło się, że hasło odczytywane będzie 29 września, kiedy to celebrujemy święto archaniołów – Michała, Gabriela i Rafała, albowiem św. Gabriel Archanioł jest patronem radiowców. Orędzie święta zaczęto wygłaszać 24 stycznia w dzień św. Franciszka Salezego, który jest patronem wszystkich dziennikarzy. Hasło przewodnie święta zostaje podane wcześniej, aby diecezje, w których obchodzone jest święto, miały czas na przygotowanie się do celebracji.

Większość krajów uroczystość związaną ze świętem organizuje w niedziele przed świętem Zesłania Ducha Świętego. Polski Kościół obchodzi święto w trzecią niedzielę września.